Jan Płaskociński (1919–1993) był polskim malarzem samoukiem, zaliczanym do grona najwybitniejszych przedstawicieli polskiej sztuki naiwnej.

Jego twórczość wyróżniała się bogactwem wyobraźni, dekoracyjnością i symbolicznym ujęciem świata.

Biogram artysty – Jan Płaskociński

• Data i miejsce urodzenia: 1919, Chruślanki (woj. lubelskie)
• Data i miejsce śmierci: 1993, Warszawa
• Zawód: malarz naiwny, samouk, działacz społeczny

Twórczość i styl

Jan Płaskociński rozpoczął malowanie już w dzieciństwie, nie posiadając formalnego wykształcenia artystycznego. Jego obrazy, tworzone głównie w technice olejnej, przedstawiają:

• Tajemnicze ogrody, pełne bujnej, fantastycznej roślinności
• Stylizowane zwierzęta – lwy, tygrysy, bawoły – o dekoracyjnych formach
• Zamyślone postacie, często kobiece, w baśniowych sceneriach
• Motywy rajskie i symboliczne, odwołujące się do marzeń, dzieciństwa i duchowości

Jego styl łączył prostotę formy z bogactwem detalu, a świat przedstawiony był pełen magii, harmonii i nostalgii.

Wystawy i uznanie

• 1973 – udział w wystawie I naifs della Polonia w galerii La Feluca w Rzymie
• 1994 – wystawa indywidualna w Galerii Pro Arte Georgesa Kaspera w Szwajcarii
• Jego prace były inspiracją do filmu animowanego Nagrodzone uczucie autorstwa Waleriana Borowczyka i Jana Lenicy
• Obrazy Płaskocińskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce i za granicą

Znaczenie

Płaskociński był uznawany za jedną z najciekawszych indywidualności wśród polskich malarzy prymitywistów. Jego twórczość, choć naiwna w formie, niosła głębokie przesłanie humanistyczne i duchowe. Był również aktywnym działaczem społecznym, związanym z ruchem ludowym – w czasie II wojny światowej służył w Batalionach Chłopskich.